• O Klubie
• Kluby w Polsce
• Baza wiedzy

Urodził się 1 stycznia 1904 r. w Sebastianowie, w parafii Mchy w Wielkopolsce. Zmarł 13 sierpnia 1977 r. w Poznaniu.

Należał do zakonu salezjanów. W latach 1933–1948 był sekretarzem kardynała prymasa Augusta Hlonda, w latach 1948–1953 – sekretarzem kardynała prymasa Stefana Wyszyńskiego. Od 1951 pełnił posługę biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego, rezydującego w Warszawie. W latach1951–1953 spełniał też funkcje biskupie na Ziemiach Zachodnich.

25 września 1953 r. został aresztowany wraz z prymasem Wyszyńskim. W latach 1953–1955 był więziony przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Władze komunistyczne zamierzały wykorzystać jego osobę do publicznego skompromitowania prymasów Hlonda i Wyszyńskiego. Komuniści chcieli przygotować tzw. „proces pokazowy” internowanego prymasa Wyszyńskiego. Aby zmusić bp. Baraniaka do obciążających zeznań, stosowano wobec niego przemyślne tortury i poniżanie. On jednak nie dał się złamać i nie podpisał żadnego dokumentu.

Po uwolnieniu ks. arcybiskupa z więzienia UB prowadził wobec niego działania operacyjne pod kryptonimem „Suchy” i „Pałac”, zakończone dopiero po jego śmierci.

Mimo ciągłych szykan ze strony władz państwowych i poważnie nadwątlonego więzieniem zdrowia, w latach 1957–1977 był arcybiskupem metropolitą poznańskim, podejmując wiele ważnych dla Kościoła i Polski dzieł, m.in. był pierwszym polskim biskupem, który udał się z wizytą do NRF, uczestniczył w Soborze Watykańskim II (1962–1965), organizował uroczystości Millennium Chrztu Polski w Poznaniu (1966) i Millennium Diecezji w Poznaniu (1968), był organizatorem i pierwszym Wielkim Kanclerzem Papieskiego Wydziału Teologicznego w Poznaniu (od 2 czerwca 1974 r.).