Ostatnio dodane
-
30 maja w Szczecinie – wykład Andrzeja Krzysztofa Kunerta „Kamienie na szaniec”
15.05.2012 -
Plan pracy na rok 2012
08.05.2012 -
22 maja w Pabianicach – wykład prof. dr hab. Marii Magdaleny Blombergowej „Cmentarze katyńskie”
08.05.2012 -
Plan pracy na 2012 rok
08.05.2012 -
23 maja w Gdańsku – wykład Aleksandra Kozickiego „Działalność Oddziału Informacyjno-Wywiadowczego II Korpusu w latach 1945–1949 na terenie Palestyny i Austrii”
07.05.2012
Biogramy prelegentów
Jacek Taylor
Adwokat. Obrońca polityczny. Działacz opozycji antykomunistycznej. Współpracował m.in. z Biurem Interwencji KSS KOR, Wolnymi Związkami Zawodowymi Wybrzeża, był współzałożycielem Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania.
Od sierpnia 1980 roku współpracownik i doradca „Solidarności”, współzałożyciel Stowarzyszenia Opieki nad Więźniami „Patronat”, które powstało w 1980 roku. Uczestnik obrad Okrągłego Stołu. Poseł na Sejm I i II kadencji.
Od roku 1997 do 2001 Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w randze Sekretarza Stanu.
Od 2001 roku prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku.
W 2006 r. został powołany przez Prezydenta Gdańska na stanowisko pełnomocnika ds. Europejskiego Centrum Solidarności.
Wieloletni przyjaciel, a w ostatnich latach opiekun Jana Nowaka-Jeziorańskiego, wykonawca Jego testamentu, członek Kapituły Nagrody Jego imienia.
Mec. Jacek Taylor jest jednym z tych, którzy odważną, mądrą, pełną osobistego zaangażowania działalnością przyczynili się do obalenia systemu komunistycznego w Polsce, a później wzięli udział w odbudowie suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej i czynią to nadal na miarę swoich sił.
Urodził się w Poznaniu 25 września 1939 roku.
W grudniu 1939 wraz z matką i kilkuletnią siostrą wysiedlony przez niemieckich okupantów z Poznania.
W 1962 roku ukończył prawo na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W roku 1968 został adwokatem i w tym samym roku obrońcą represjonowanych po wypadkach marcowych studentów i robotników. U progu adwokackiej kariery określił się jednoznacznie, co wywołało ciągnące się przez całe lata, nawet już po 1989 roku, represje i szykany ze strony funkcjonariuszy SB i władz PRL.
W 1978 roku, mieszkając już na Wybrzeżu, brał żywy udział w działaniach opozycji. Był m.in. obrońcą członków Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, w tym Andrzeja Gwiazdy, Anny Walentynowicz, Lecha Wałęsy i wielu innych. Współpracował blisko z małżeństwem Zofią i Zbigniewem Romaszewskimi w Biurze Interwencyjnym KSS KOR.
W ruch „Solidarności” włączył się od pierwszych dni sierpniowego strajku w Stoczni Gdańskiej w 1980 roku.
Współorganizował „Patronat”, udzielał pomocy prawnej jako współpracownik i doradca Związku.
13 grudnia 1981 roku, uprzedzony przez Adama Hodysza, uniknął internowania. Początkowo ukrywał się, a później wrócił konsekwentnie do działalności zawodowej – do obrony oskarżonych przez władze stanu wojennego i przez prokuraturę.
Odwiedzał zakłady karne, interweniował w licznych przypadkach okrucieństwa i naruszenia prawa przez funkcjonariuszy więziennych.
Jego działalność miała charakter jawny, wypowiedzi były cytowane w Radiu Wolna Europa, w podziemnej prasie. Bronił wielu znanych działaczy, jak Bogdan Lis, Władysław Frasyniuk, Romaszewscy, ponownie A. Gwiazda, ale także wielu innych, nieznanych ogółowi szeregowych działaczy Związku i podziemia.
Od 6 lutego do 5 kwietnia 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu.
W czasie swej działalności poselskiej w I i II kadencji Sejmu RP wniósł wiele istotnych inicjatyw ustawodawczych.
Jego wielką zasługą, podobnie jak i innych, nielicznych posłów-prawników z „Solidarności” i dawnej opozycji, było przywracanie w polskim ustawodawstwie standardów i norm prawnych demokratycznego państwa.
W 1997 został mianowany przez premiera Jerzego Buzka Kierownikiem Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Jego największą zasługą była konsekwentna i zdecydowana realizacja zapisów 21 art. Ustawy z dn. 24 stycznia 1991 roku (z późniejszymi zmianami), tzw. kombatanckiej, czyli odebranie honorowych uprawnień kombatanckich około sześćdziesięciu tysiącom funkcjonariuszy aparatu represji, utrwalaczom władzy ludowej, etc.
Nikt przed nim ani nikt po nim na tym stanowisku nie dokonał tak szeroko przeprowadzonej weryfikacji uprawnień.
Środowisko żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego zawdzięcza Jackowi Taylorowi skuteczną realizację wieloletnich starań o uzyskanie dla Fundacji Polskiego Państwa Podziemnego gmachu PASTY. Ostateczną decyzję podjął, w ramach swego urzędu, premier Jerzy Buzek (Honorowy Członek Światowego Związku Żołnierzy AK), ale by tego mógł dokonać, niezbędne były długie starania i zabiegi ze strony Min. Jacka Taylora, działającego wraz z całym zespołem swoich prawników, a także determinacja Prezesa ZG płk. S. Karolkiewicza i Z-cy Kierownika Uds.KiOR Jerzego Woźniaka.
W okresie kierowania przez Min. Jacka Taylora Urzędem nastąpiło urzeczywistnienie postulatów środowiska weteranów walki o niepodległość, czyli uchwalenie Ustawy z dn. 24 lipca 1999 roku o szczególnych zasadach, warunkach i trybie mianowania na wyższe stopnie wojskowe żołnierzy uczestniczących w walkach o wolność i niepodległość Polski podczas II wojny światowej i w okresie powojennym.
Powyższa ustawa, weryfikacja uprawnień kombatanckich, z odebraniem ich dziesiątkom tysięcy ubeków i esbeków oraz pomoc w powołaniu Fundacji Polskiego Państwa Podziemnego w gmachu PASTY – to trzy wielkie osiągnięcia Ministra Jacka Taylora w czasie jego kadencji.
Dodać należy, że Min. Jacek Taylor miał i ma do dziś wielu serdecznych przyjaciół wśród kombatantów zarówno w kraju, jaki za granicą. Przyczynił się również do wydania licznych wartościowych publikacji, współpracując blisko z powołanym przez siebie zespołem do oceny zgłaszanych publikacji pod kierownictwem red. Jerzego Ślaskiego.











