• O Klubie
• Kluby w Polsce
• Baza wiedzy

Prawnik, historyk, pisarz (literatura faktu), publicysta.
Urodził się 2 marca 1928 r. w Biłgoraju (woj. lubelskie), syn Jana i Heleny z Modrzejewskich.
Magister prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1951 r.); doktor nauk prawnych Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (1968 r.); doktor habilitowany nauk humanistycznych UMCS (1981).
W okresie 1955–2001 wykonywał zawód adwokata, do 1958 r. w Lublinie, a następnie do 30.09.2001 r. w Biłgoraju. Pełnił funkcję kierownika Zespołu Adwokackiego i dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie. Był członkiem Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie.
Z dniem 15.06.2001 r. mianowany profesorem nadzwyczajnym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, objął kierownictwo Katedry Prawa Sądowego Polski na Tle Powszechnym Wydziału Zamiejscowego Nauk Prawnych i Ekonomicznych w Tomaszowie Lubelskim.
Obok pracy zawodowej prowadził bogatą działalność naukową w dziedzinie historii najnowszej, czego wyrazem jest ponad 150 pozycji naukowych i publicystycznych. Sczególnym tematem  jego zainteresowań są dzieje Zamojszczyzny (południowej Lubelszczyzny) lat wojny i okupacji 1939–1945. Autor cyklu (trylogii) poświęconego walce i martyrologii okupowanej Zamojszczyzny: „Nie dali ziemi skąd ich ród”, Lublin 1967; „Partyzancki kraj”, Lublin 1980; „Paprocie zakwitły krwią partyzantów. O wielkich bitwach w Puszczy Solskiej w czerwcu 1944 roku”, Warszawa 1962.
Pierwszymi publikacjami naukowymi o tematyce okupowanej Zamojszczyzny były wydane w 1957 r.: „Odpowiedzialność zbiorowa ludności polskiej powiatu biłgorajskiego podczas okupacji hitlerowskiej” i „Bataliony Chłopskie w obronie Zamojszczyzny. Bitwy pod Wojdą, Zaborecznem i Różą 30.XII.1942–1–2.II.1943”, zaś ostatnimi „Powstanie Zamojskie 1942–1943 (Próba oceny i analizy)”, Lublin 2004 i „Powiatowa Delegatura Rządu Rzeczypospolitej Polskiej w Biłgoraju 29 VII 1944–8 VIII 1944 r. (próba zarysu i analizy)”,Biłgoraj 2006.
Ponadto jest autorem książki „Szkoły partyzanckiej walki. O szkoleniu wojskowym w Batalionach Chłopskich”, Warszawa 1979 (praca habilitacyjna) oraz współautorem dwóch wydawnictw źródłowych: „Bataliony Chłopskie na Lubelszczyźnie (1940–1944). Źródła”, Lublin 1962, „Kalendarium walk Batalionów Chłopskich na Lubelszczyźnie (1940-1944)”, Lublin 1964.                                Jerzy Markiewicz jest również autorem prac naukowych z zakresu historii prawa m.in. „Przestępstwa przeciwko rodzinie w Kodeksie Karzącym Królestwa Polskiego z 1918 roku”, Lublin 2006, a nawet etnologii, p. „Znaczenie badań nad przysłowiami dla nauk społeczno-prawnych”, Lublin 1956. Natomiast wynikiem zainteresowań i działalności regionalistycznej jest jego współautorstwo w monografii „Dzieje Biłgoraju”, Lublin 1985.
Członek kilku towarzystw naukowych i wieloletni członek Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Warszawie i Okręgowej w Lublinie.
Jest żonaty i ma dwóch synów. Żona – lekarz medycyny; synowie – absolwenci i inżynierowie Politechniki Warszawskiej: Jan Jerzy – matematyk, Tomasz Wincenty – architekt.

(2007)